“Ik denk dat het belangrijk is om bij jezelf te rade te gaan: wat kan je aan en wat kan je niet aan, want daar begint het.
Soms denken we dat we alles aankunnen, maar er is voor iedereen een limiet.
Als je het gevoel hebt dat iets mis is, wees ook niet bang om hulp te vragen.”
Om het belang van de mentale gezondheid in Suriname te accentueren, interviewen wij onder andere individuen die een beïnvloedende positie in de Surinaamse samenleving hebben. Vandaag vertelt Gail Eijk, een bekende in de Surinaamse samenleving en een voorbeeldfiguur voor velen, haar verhaal.
Wie is Gail Eijk en wat doet zij in het dagelijks leven?
Ik ben een hele eenvoudige vrouw. Ik ben moeder van drie kinderen en grootmoeder van 4 kleinkinderen. In het dagelijks leven houd ik me bezig met media en het maken van programma’s. Verder heb ik elke woensdag een column bij Sun.sr. Ik ben ook dichter en schrijver; ik heb een boek geschreven in 2015 genaamd “Tranen voor mijn horizon” waarbij ik vertel over mijn jeugd en de obstakels die ik allemaal heb moeten overwinnen om mezelf te vinden. Dit boek is onder andere te vinden bij de boekhandel VACO.
Wat betekent mentale gezondheid voor u en hoe belangrijk is deze?
Onder mentale gezondheid versta ik, in eigen woorden, het oké zijn met jezelf en de dingen die met je gebeurd zijn of om je heen gebeuren. Daarbij hoort natuurlijk hoe je die gebeurtenissen verwerkt. Voor mij is mentale gezondheid heel belangrijk, omdat ik ook een periode heb gekend van zware depressie. Dit was namelijk mijn laatste depressie, de periode toen ik wegging van mijn vorige werkplek. Op doktersadvies kreeg ik dus een attest. Dit heeft uiteindelijk geleid tot de breuk tussen mij en het bedrijf waar ik toen mijn hart aan had verpand, omdat men het niet begreep. Eigenlijk heb ik vaker in mijn leven depressie ervaren en het was moeilijk om daarvoor begrip te vinden. Ik had op die momenten dan ook het gevoel dat ik alleen stond, dat ik met niemand kon praten, dat niemand mij begreep en ik alles alleen moest verwerken. Ik heb nu een bepaald punt in mijn leven bereikt waarbij ik denk dat ik nu wel een beetje stabiel ben, maar je weet dat nooit 100% zeker. Maar, ik heb inmiddels dingen voor mezelf een plek kunnen geven. Ik denk dat het heel belangrijk is om voor jezelf dingen te analyseren en jouw zaken een plek te geven om uit zo een dal te komen. Je moet ervoor openstaan om jezelf ook te willen helpen.
Hoe ontdekte u dat het depressie was?
Ik had dit in het begin niet door. Ik had op een gegeven moment een attest gehad, omdat de dokter me toen al zei dat ik een burn-out had. Ik lag toen in het ziekenhuis en de arts zei dat het soms goed is om even weg te gaan en afstand te nemen van alles. Dit heeft ertoe geleid dat ik buiten bezwaar heb aangevraagd aan het werk om naar Nederland te gaan, omdat mij werd aangegeven dat het attest niet geldig zou zijn als ik naar een ander land vertrok. Ik vertrok toen naar Nederland. Daar was ik vaak alleen. Ik heb toen al mijn neigingen op een rij gezet. Ik luisterde op het internet naar mensen met zelfmoordneigingen. Het waren echt rare en donkere dingen en ik wist niet eens hoe ik ze had gevonden. Als je me nu zou vragen, zou ik ze waarschijnlijk niet meer terug kunnen vinden. Maar ik vond ze en ik zat gewoon in het donker naar al die dingen te luisteren, in de hoop dat ik zo uit mijn situatie kon komen. Toen ik een beetje tot rust gekomen was, ben ik naar de kerk gegaan en dat heeft mij uit het dal getrokken. Het was toen niet direct binnen één keer over, want toen de breuk met mijn vorige werkplek daarna kwam, was het weer een klap die erbij kwam. Dan had je ook nog de beschuldigingen die van alle kanten kwamen, terwijl niemand echt wist wat er werkelijk speelde. Uiteindelijk moest het gebeuren, want als het niet gebeurd was, had ik mezelf waarschijnlijk ook nooit gevonden.
Hoe gaat u nu om met moeilijke momenten in vergelijking met vroeger?
Door de jaren heen ben ik me gaan berusten in bepaalde punten. Ik heb mezelf heel lang moeten vertellen dat ik goed genoeg ben en dat ik ergens bij thuishoor. Ik heb mezelf moeten aanleren om positief te denken over mezelf en te geloven in mezelf. Ik ben mezelf gaan trainen om niet meer goed gevonden te hoeven worden door anderen, maar op de eerste plaats goed gevonden te worden door mezelf. Het was niet makkelijk om zo een mindset te creëren, maar ik geloof wel dat ik nu een heel stuk verder ben in mijn eigen mentale gezondheid en dat ik mezelf anders zie, waardoor ik situaties ook beter aankan.
Hoe gaat u om met haatmail?
Heel in het begin had ik daar moeite mee en ik ging soms in discussie met mensen om mijn kant van het verhaal te laten horen, tot ik toen op het punt kwam niet meer in discussie te willen gaan met mensen tenzij het een gezonde discussie is. Van jongs af ben ik wel altijd iemand geweest die gauw zaken over me heen laat gaan in die zin dat ik snel wen aan dingen. Tegenwoordig raken zulke opmerkingen me niet echt meer.
Hoe gaat u om met verontrustende situaties die u tegenkomt tijdens het werk?
Dit kwam vooral voor toen ik bij “In de Branding” was. Achteraf gezien, als ik het nu allemaal op een rijtje zet, denk ik wel dat het belangrijk was geweest dat wij die van dichtbij bepaalde zaken zagen, begeleiding hadden moeten krijgen. In die tijd dronk ik nogal veel en ik weet wel dat wanneer ik toen zware dingen had gezien er heel veel alcohol naar binnen kwam. Op mijn manier verwerkte ik zo zaken, maar dat doe ik nu niet meer. Ik heb ook nooit over zulke zaken gesproken met anderen. Uiteindelijk hebben al die dingen ook geleid tot het punt waarbij het goed mis ging. Je denkt je bent sterk, je kan het allemaal, je bent stoer; maar uiteindelijk val je als een kaartenhuis in elkaar.
Welke boodschap met betrekking tot mental health heeft u voor de Surinaamse samenleving en mensen die ook veel blootgesteld zijn aan verontrustende situaties door hun werk?
Wat ik in ieder geval geleerd heb uit al die jaren alcohol drinken en wegvluchten in een bar om dingen die ik heb gezien of heb meegemaakt te vergeten is: de volgende morgen is alles weer keihard terug en je voelt je erger. Je hebt dan te veel alcohol gedronken en weet niet meer wat je hebt gedaan of gezegd en je hebt alleen nog meer ballast op je geweten. Ik denk dat het belangrijk is om bij jezelf te rade te gaan: wat kan je aan en wat kan je niet aan, want daar begint het. Soms denken we dat we alles aankunnen, maar er is voor iedereen een limiet. Op een gegeven moment ga je ook de tijd voor jezelf moeten nemen om goed te overwegen wie je bent en wat je aankunt. Als je zo een keuze al maakt dan hoeft het niet eens zo ver te komen dat je een borrel gaat drinken of een stickie moet roken. Ik doe het nu door bidden, ik heb mijn weg gevonden in het spirituele en daar vind ik mijn rust nu. Echter, wat voor mij werkt hoeft niet voor een ander te werken, want we zijn niet allemaal hetzelfde.
Als je het gevoel hebt dat iets mis is, wees ook niet bang om hulp te vragen. Bij mij was dit wel het geval. Ik durfde dit niet omdat ik bang was voor de veroordeling die zou komen van mensen. Ik was bang dat men me zou uitlachen, zwak zou vinden en dat het beeld dat de wereld over me heeft van “die sterke Gail” vertroebeld zou worden. Dus zocht ik nooit hulp totdat op een gegeven moment die kruik te vol was en ook echt is gebarsten. Op die momenten zie je ook wie de mensen om je heen zijn. Ik stond toen zo goed als alleen, moest er zelf mee omgaan en zelf uit het dal komen. Het is me gelukkig gelukt, maar ik weet dat het anders had kunnen aflopen. Ik vind het daarom niet alleen belangrijk dat mensen depressie herkennen, maar dat mensen erkennen dat depressie bestaat en in ieder geval leren hoe ze daarmee moeten omgaan.
