Kapitein A. Roosveld-Café MSc is militair en klinisch psycholoog binnen het Nationaal Leger van Suriname. Zij combineert 29 jaar ervaring in de krijgsmacht met academische kennis uit de klinische psychologie en richt zich vooral op posttraumatische stressstoornis, coping strategieën en psycho-educatie. Als zelfverzekerde Surinaamse vrouw weet zij hoe belangrijk het is om kansen te benutten en zet zij zich in om anderen te ondersteunen en te begeleiden. Mensen die haar goed kennen omschrijven haar als sociaalbewogen. Haar missie is helder: zij helpt, motiveert en inspireert, zodat anderen hun eigen pad naar succes kunnen vinden, onder meer via haar inzet als bestuurslid van Kansrijk Suriname en voor kinderen van Sonny Point.
Agnes, wat betekent de psychologie voor jou?
Ik was 18 jaar toen ik in dienst trad bij het nationaal leger als militaire politie. Dus Ik heb eerst leren dragen, voor ik heb leren duiden.
Waarom zeg ik dit? Ik heb 30 jaar als militair verantwoordelijkheid gedragen voor anderen. Ongeacht welke functie je bekleedt als militair ben je er voor land en volk. Dat je gaat functioneren onder druk, een bepaalde druk en ook zwijgen waar nodig is, zelf doorgaan wanneer het zwaar is. Ik heb andere collega’s zien afhaken, maar ik ben toch gebleven, dus ja, aanwezig blijven als andere afhaken, want het is niet makkelijk, is uitdagend. En daarnaast heb ik de mens, dus mijn militaire collega’s ken ik jarenlang. Je weet, Ik ben een babbelkous. Ik praat veel en niet gewoon veel praten. Uit nieuwsgierigheid omdat ik altijd wilde leren en nog steeds wil leren van anderen. Ik heb militairen gezien in extreme omstandigheden, dus echt van dichtbij en niet één keer, hè? Ik ben bijna 30 jaren in dienst in het leger.
En eigenlijk kwam psychologie niet in me op omdat ik iets miste hoor, maar omdat ik iets dieper begreep dan woorden toelaten. Ik zag de omstandigheden waarin collega’s zijn, wat ze ervaren, soms fysiek zie je het en soms zijn het de verhalen die ze hebben ervaren. Ik zag echt de behoefte aan hulp.
En toen ben je psychologie gaan studeren, hoe was die ervaring?
Ik heb mijn bachelor bij bosschenhuizen gedaan onder begeleiding van veel docenten van adek waaronder weilen dhr Lecky. De ervaring die ik vanaf het begin had was dat ik me kon relateren aan hetgeen ik zag toen ik me boeken opensloeg. Bijvoorbeeld wanneer men praat over PTSS, dan zag ik alles voor me. Velen kennen de theorie, maar ik herkende de structuur bijvoorbeeld hoe orde eruit ziet aan de buitenkant en hoe onrust zich toch nestelt aan de binnenkant. Ik weet ook dat iemand kan functioneren, bevelen opvolgen, ook presteren en toch langzaam van binnen kan breken.
Hoe ziet je dag er over het algemeen uit?
Nou, Ik ben sinds kort aangesteld als klinische psycholoog in het militair hospitaal. Ik plan zelf mijn cliënten. Het zijn meestal cliënten die op verwijzing van de militaire artsen komen, of mensen die me al jaren geleden hebben ontmoet en nu komen voor begeleiding. Meestal willen ze een afspraak in de middaguren of in de vooravond.
Ik ervaar dat men nog huiverig is om te praten vanwege taboe, we kunnen preventief te werk gaan voorlichtingen geven, maar het is er altijd op de achtergrond. Als we geleidelijk aan samenwerken aan het taboe, dan denk ik dat wij niet alleen de militairen maar ook mensen binnen de gewapende diensten of zorgmedewerkers, en journalisten helpen. Want zij zijn de mensen die het het eerst en van dichtbij ervaren. Het eerste wat wij s’morgens doen, althans, ik hoor, is mijn telefoon pakken en opstaan. En denk maar aan hetgeen je ziet, dit zijn de mensen die nieuws moeten schrijven. Ik heb ook bij STVS gewerkt en ook binnen defensie twee jaar al bij afdeling Voorlichting. Dus ik heb heel wat van die journalisten ontmoet en gesproken over wat zij meemaken op het veld. En dan vraag ik me af, hoe gaan zij om met die taboe? Aan wie vertellen ze hun ervaring?
Dus het zijn niet alleen de mensen die wat traumatisch ervaren die zitten met al die emoties en die herinneringen, maar het zijn ook de Mensen die erover rapporteren.
Er is veel werk aan de winkel. Ik denk dat we toch meer discussieavonden moeten organiseren en praten over hoe we zaken kunnen aanpakken. Op een duurzame manier. Bijvoorbeeld dat er in samenspraak met het ministerie van onderwijs er naar toe wordt gewerkt dat een mentale gezondheid een bestaand vak wordt vanaf het basisonderwijs om jongeren weerbaar te maken tegen angst, hun agressie leren reguleren, om leren omgaan met verlatingsangst. We moeten bij preventie beginnen. Een ander voorbeeld is dat wij praten over het stoppen van geweld tegen vrouwen. Dan hebben wij vanaf de opvoeding een rol hierbij, want wat er thuis gebeurt, binnen de vriendenkringen, de naaste omgeving, word uiteindelijk door de kinderen op latere leeftijd toegepast.
Als we een bijdrage willen leveren aan de samenleving om deze problemen op te lossen moeten we op een dusdanige wijze letten op onze cultuur om een ieder te bereiken, om mee te helpen, denken en adviseren om de kinderen binnen onze gemeenschap gezamenlijk, gepast op te voeden.
Wat zijn de hoogtepunten en de uitdagingen die je tot nu toe hebt gehad als psycholoog?
Mijn hoogtepunt is dat ik in verband met 60 jaar STVS de mediaprofessionals voor een week lang mocht trainen. Tijdens die training heb ik ook geleerd wat de mediaprofessionals vanwege hun werk ervaren, sommigen kunnen erover praten, maar anderen die zwijgen, alleen vanwege het taboe. Het was een succesvolle week, niet alleen omdat ik een award heb gehad van de STVS. Maar omdat ik ook mijn kennis kon overdragen aan de mediaprofessionals en met ze kon praten over duurzame preventiemiddelen.
Het werk is niet gestopt na die week, ik heb mijn kennis op meerdere manieren mogen delen, waaronder op een aantal events waarbij ik als Keynote spreker mocht fungeren. Ik heb kunnen netwerken. Ik ben ook meer gaan lezen.
Een ander toppunt is dat het me als psycholoog is gevraagd om in het bestuur van een stichting plaats te nemen voor kansarme kinderen. Ik heb een zwakte voor die groep, omdat ik weet van waar ik kom. Ik had zorgzame ouders. Ik ben opgegroeid met mijn vader en een moeder in huis die er altijd waren voor hun kinderen, maar ik heb wel een strenge opvoeding gehad. En ik heb in de gemeenschap, in het leger, en in de getto, veel gezien. Ik kan dat allemaal relateren aan wat ik heb meegekregen tijdens de studie, depressie, PTSS, angst, en veel meer.
Is er een specifieke doelgroep die je behandelt of altijd bij jou terecht kunnen?
Ja, behalve militairen en de gezinsleden van de militairen kan eenieder particulier bij me komen. Ik heb experts om me heen bij wie ik altijd terecht kan voor adviezen en nieuwe inzichten waaronder Judith Martins en Harry Mungra. Als ik merk aan een cliënt dat de klachten van dienaarde zijn dat het raadzaam is om de psychiater bij te halen, doe ik dat ook. Therapie en medicijnen is wetenschappelijk ook een goede combinatie.
Wat is jouw Mental health boodschap voor anderen?
Dat mentale gezondheid niet over zwakte gaat. Het gaat gewoon over wat je te lang alleen hebt gedragen.
Niemand is volmaakt en eenieder heeft de rugtas met lessen die we hebben geleerd, over hoe wij ons als mens dagelijks moeten dragen. En onze studie, maar vooral onze cultuur moeten we ook niet onderschatten
We zetten een masker op maar we zien wat het allemaal doet met mensen. Bijvoorbeeld, we denken, ik moet sterk zijn. Ik ga niet bij een psycholoog, want anders gaat de familie er iets van denken.
Wij worden geleerd dat we moeten doorgaan, niet praten, gevoelens wegstoppen, geen last zijn en dat is allemaal het masker.
Ik heb geleerd, dat als we het masker wat we op hebben aan de kant zetten we verder stappen kunnen maken. Natuurlijk gaat het werken aan onze mentale gezondheid niet 1 2 3 maar geleidelijk aan.
Wil jij een afspraak maken met Agnes?
Dan is zij te bereiken via:
726-5309
+597 726-5309
Agnes Cafe – Klinisch Psycholoog
