“Ik ben spraakzaam over mental health en persoonlijke ontwikkeling omdat er nog een taboe heerst in Suriname.
Wat ik eraan doe is mijn ervaringen delen met anderen via social media en hen stimuleren hulp te zoeken bij een betrouwbare persoon.”
Vandaag spreken wij met niemand anders dan Sandrina Hunsel, bekend om haar prijzenswaardige bijdrage aan de Surinaamse volleybal sport op zowel nationaal als internationaal niveau. In een luchtig interview vertelt zij alles over sport, studie, zelfontwikkeling en mentale gezondheid.
Wie is Sandrina en wat doe je in het dagelijks leven?
Sandrina is veelal sportvrouw geweest en daar sta ik het meest bekend voor kan je zeggen. Ik speel volleybal, maar vanwege COVID-19 gaat dat voorlopig meer. Sport definieert me echter niet helemaal. Het heeft wel me gemaakt tot de persoon die ik vandaag ben. Ik ben heel spraakzaam; ik houd van praten met anderen. Ik ben januari jongstleden moeder geworden van mijn zoon Cheveyo Makonnen. Ik ben heel familie georiënteerd. Verder ben ik werkzaam op de Human Resource Development afdeling van Telesur en ben ik zeer geïnteresseerd in hoe mensen zich ontwikkelen en bewegen binnen de samenleving. Ik verdiep me daarom dus ook in Change Management & Project Management, om mensen te kunnen begeleiden om van punt A naar punt B te komen. Al met al ben ik een echte levensgenieter.
Wat heb je gestudeerd?
Ik heb een bachelor gedaan in Agogische Wetenschappen & Onderwijskunde aan de Anton de Kom Universiteit van Suriname met als major Agogiek. Mijn ervaring als student was supergezellig. De inhoud van de studie was heerlijk, omdat de studie ging over mensen en het begeleiden van mensen. Ik voelde me dus echt thuis in mijn studie. Ik mocht een heel leuk afstudeeronderzoek doen bij het Psychiatrisch Centrum Suriname (PCS). Het onderzoek ging over werkstress bij verplegenden. Het was echt interessant om te zien hoe alles eraan toe gaat bij het PCS: hoe de mentale gezondheid in elkaar zit, hoe liefdevol de verplegenden met de patiënten omgaan, vooral degenen die al een hele tijd daar verblijven. Er ontstaat echt een goeie band tussen de patiënten en verplegenden. Dat is erg mooi om te zien. Ik heb daarna een master gedaan in Education & Research for Sustainable Development (Educatie & Onderzoek in Duurzame Ontwikkeling) aan de Anton de Kom Universiteit van Suriname. Deze studie gaat onder meer over de Sustainable Development Goals. Deze studie was een stuk spannender, omdat je weer op een ander niveau moet denken, schrijven en werken. Het was zeker ook heel gezellig; mijn cohort (cohort 6) maakte het gezellig. We hadden altijd wel lekkers tijdens de colleges en hadden altijd pret. Ik heb genoten van mijn schooltijd; ik moet echt wel een keertje weer een studie oppakken.
Wat is Agogiek?
Agogiek is het begeleiden van veranderingen bij en in volwassenen en adolescenten. Pedagogiek, ook een major van mijn bachelor, gaat over kinderen en opvoeding. Agogiek focust zich dus echt op de volwassenen. Om een voorbeeld te geven: bij het vak Agogiek kregen we een case over een geschil tussen buren over een schutting. We moesten deze case bekijken. Wat was er gaande tussen de volwassenen? Waarom vertoonden ze zulk gedrag? Hoe konden we het gedrag beter begrijpen om zo tot een middenweg te komen zodat beide partijen tevreden waren met de oplossing? Het gaat dus echt om het begrijpen van mensen en het begeleiden van mensen in veranderingsprocessen. Bij agogiek krijg je ook veel HRM gerelateerde vakken zoals organisatiekunde, HRM en Human Resource Development. Als je dus geïnteresseerd bent in de agogische wetenschappen kan je de richting op van Human Resource. Je kan ook in de richting gaan van coaching en begeleiding, maar je zou hiervoor nog een extra opleiding kunnen volgen om je kennis aan te scherpen. Met agogiek heb je al een goede basis om mensen te begrijpen en te helpen met veranderingsprocessen, maar het is altijd belangrijk om je kennis te verdiepen; Vooral omdat het gaat om mensen. Je kan met een diploma in agogiek ook verder gaan in de richting van jeugdzorg en het begeleiden van gevangenen. Je zou, als je agogiek hebt gestudeerd met een minor in pedagogiek, bijvoorbeeld kunnen werken bij het Bureau voor Familierechtelijke Zaken, waarbij je dus via de agogiek de situatie vanuit de kant van de volwassenen kan benaderen en tegelijk ook via de pedagogiek vanuit de kant van het kind. Er zijn dus zoveel richtingen die je op kan met een diploma in agogische wetenschappen.
Waarom is persoonlijke ontwikkeling belangrijk?
Ik ben spraakzaam over mental health en persoonlijke ontwikkeling omdat er nog een grote taboe heerst in Suriname. Wat ik eraan doe is helpen om de taboe te doorbreken door erover te praten via mijn Facebook page. Persoonlijke ontwikkeling is heel belangrijk, omdat je uiteindelijk terecht komt bij jezelf; hoe je het nou draait of keert. Ik bedoel daarmee niet dat je mensen moet uitsluiten, maar uiteindelijk ben jij degene die richting gaat geven aan jezelf en die keuzes zal maken voor jezelf. Als je niet werkt aan jouw eigen ontwikkeling – dat je in de rust bent, stabiel bent, dat je weet wie je bent en dat je weet wat je wil – zal je verkeerde keuzes maken. Natuurlijk is het leven vallen en opstaan, maar de bedoeling is dat je begeleiding zoekt om jezelf weer bij elkaar te rapen en om jezelf beter te kunnen begrijpen, zodat je de volgende keer wanneer je weer in een bepaalde situatie terechtkomt, een andere keuze kan maken die jou beter zal uitkomen. Verder is persoonlijke ontwikkeling ook in het belang van het land. We hebben mensen nodig die steviger staan in hun schoenen. Wanneer je niet weet wie je bent, ben je geneigd iedereen te volgen. Dit is ook de reden waarom er ook vaak leiders worden gekozen die de mensen misleiden. Als je weet wie je bent en waarvoor je staat, dan kan je een goed doordachte keus maken. Je kan beredeneren dat wat de persoon doet niet klopt. En je kan de keuze maken om niet daarachter te staan. Als wij allen op deze manier kunnen kijken naar ons land, dan gaan wij ook sneller vooruit.
Kan je wat vertellen over je interesse in sport en je sportloopbaan?
Toen ik zes jaar oud was begon ik aan turnen, omdat ik tijdens de gymles geen koprol kon maken. Turnen was naast zwemmen mijn eerste ervaring met sport. Op mijn twaalfde begon ik te basketballen, omdat mensen me altijd zeiden: “Je bent lang, je moet basketballen”. Ik begon toen te trainen bij CLD. Het was een hele leuke periode en ik heb veel geleerd over mezelf. Ik heb mijn lengte gedurende mijn tienerjaren zodoende meer als positief kunnen ervaren. Sporten was heel goed voor me. Ik heb veel vrienden gemaakt en had veel plezier. Op mijn zeventiende startte ik met volleybal en ik voelde me echt zelfverzekerd op het veld. Mijn coach, Eric Aikman, was heel ondersteunend en had veel geloof in me; tot nu toe nog buiten het sportveld. Hij ‘powered’ me nog steeds in alles wat ik doe. Zo heb ik mezelf ontwikkeld tot hoofdklasse speelster en selectie speelster van Suriname. Het is echt een heerlijk gevoel om voor Suriname te spelen. Wanneer je het volkslied zingt, dan voel je het echt. Je verliest ook hoor en dat doet echt pijn, omdat je denkt dat je het heel land hebt teleurgesteld. Maar, als je wint, dan is het een geweldig gevoel.
Je hebt heel veel wedstrijden voor Suriname gewonnen. Hoe ging je om met momenten van verlies?
Sport, in het bijzonder volleybal, heeft mij een hele boost gegeven in mijn zelfbeeld, zelfverzekerdheid en bewustzijn over wie ik ben. Wat ik merkte was dat als ik verloor, mijn zelfbeeld ook ten onder ging. Ik kreeg dan gedachten zoals “ik ben niets waard, ik heb verloren, ik heb slecht gespeeld, ik heb iedereen teleurgesteld”. Ik heb met mezelf moeten praten. Ik moest mijn zelfbeeld loskoppelen van mijn sportprestaties. Sport heeft weliswaar bijgedragen aan mijn persoonlijke vorming, maar ik ben niet gedefinieerd door sport. Ik ben Sandrina en ik ben waardig om wat God in mij heeft gezet; Mijn kwaliteiten, mijn interpersoonlijke vaardigheden en als ik nou win of verlies, wat in mij is geplaatst door God kan niets en niemand weghalen. Ik ben en blijf een topper. Er was dus veel ‘self talk’, veel support van mijn coach, mijn teamgenoten en mijn familie. Een goed supportsysteem is heel belangrijk. Daar kon ik ook bij huilen als ik teleurgesteld was. Het is helemaal niet erg om teleurgesteld te zijn. Wat erg is, is als je jezelf minderwaardig acht als je verliest. Het neemt tijd. Uiteindelijk vind je je balans. Ik huil nog steeds als ik een zware wedstrijd verlies, maar ik huil ook wanneer ik die win. Het is dus ‘all part of the game’!
Welke link heeft sport met mental health?
Ten eerste is sport goed voor de ontspanning. Daarom was ik blij te lezen dat we mogen lopen in de straat voor ontspanning tijdens lockdown. Het is heerlijk en geeft een bepaalde mate van adrenaline die goed is voor de mens. Sport is goed voor de fysieke gezondheid en als je fysiek gezond bent, heb je sowieso minder stress. Je zit zo mentaal ook veel lekkerder. Het heeft ook te maken met veerkracht. Wanneer je letterlijk valt op het veld, dan moet je opstaan. Wanneer je dit zo vaak fysiek hebt herhaald, dan wordt het ook iets mentaals. Wanneer je valt in het leven, in figuurlijke zin, dan is je mind al zo getraind dat je vanzelf op staat. Dat is dus wat sport kan doen. Ook al ben je fysiek ermee bezig, het heeft doorslag in je mentale gezondheid.
